Θέλω να τρέξω, να κρυφτώ μακριά από τον κόσμο τους. Με κάθε
λύπη και χαρά θέλω να χώσω το κεφάλι μου στα γόνατα και να κλείσω τα μάτια μου.
Να μην νιώθω τίποτα. Να μην νιώθω αυτούς.
Θέλω να παρακαλέσω κάποιον άγνωστο στο δρόμο να μου μπήξει ένα μαχαίρι στην
καρδία, να μην μπορώ να σκεφτώ τίποτα πια.
Γιατί αυτοί έχουν κιβδηλεύσει
κάθε σκέψη και συναίσθημα.
Και συνεχίζουν.
Αδίστακτοι.
Στο κεφάλι σου.
με αυτούς ζούμε...
ΑπάντησηΔιαγραφή