Το τέλος, η αρχή.

Απαλλαγμένη από το όποιο ροζ πέπλο κάλυπτε το νου μου τους τελευταίους δύο μήνες, το φως, διαυγές, εισβάλει στην αντίληψή μου. Οι σκιές φεύγουν, οι αυταπάτες, όλα σε μερικές στιγμές εξαφανίζονται. Είμαι χαρούμενη, και το δείχνω. Και όλοι το βλέπουν. Είναι σαν να ανασυγκροτώ τον εαυτό μου, που τους τελευταίους δύο μήνες ήταν χαμένος κάπου, σε κάποιο όνειρο μάλλον νοσηρό. Είναι όμορφο να αλλάζεις οπτική, μέσα από το μεγάλο μάθημα της ζωής. Γι’ αυτό και είναι η τελευταία φορά που κάνω μνεία εδώ για όσα συνέβησαν, μέσα μου κυρίως, τον τελευταίο καιρό. Δεν ξεχνάω, απλά θυμάμαι χωρίς να πονάω, προχωρώ βλέποντας μπροστά, μαθαίνω από τα λάθη και λαμβάνω ό,τι θετικό έχει να προσφέρει μια εμπειρία. Ένα ταξίδι είναι. Με φουρτούνες, νηνεμίες και τους ανέμους να σε παρασέρνουν. Χμ. Εντάξει, όποιοι βρεθείτε να το διαβάζετε αυτό δεν περιμένω να καταλάβετε, άλλωστε λείπουν τα γεγονότα, έχετε μόνο το μέσα μου.

Το να έρθουμε σε επαφή ήταν μάλλον αναπόφευκτο, θα γινόταν είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη. Πρώτη φορά σε τέτοιο βαθμό. Βρήκα κάποιον ίδιο με ‘μένα, που να με καταλαβαίνει, άσχετα αν καταλήξαμε εδώ που είμαστε για διαφορετικούς λόγους, κουβαλώντας εντελώς διαφορετικό παρελθόν πίσω μας. Έμοιαζε το ιδανικό άτομο για ‘μενα, με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά του. Ίσως να έχασα χρόνο έτσι, μέσα στον άκρατο ενθουσιασμό, υπήρχαν μέρες που η διάθεσή μου ανεβοκατέβαινε όπως το τρενάκι στο λούνα παρκ και δε μπορούσα να βάλω μπουκιά στο στόμα μου, δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο από αυτόν. Κυριολεκτικά, τρομάζω τώρα που το ξανασκέφτομαι. Δε λέω πως ήταν καλό ή κακό, απλά ήταν μια κατάσταση με τις ανάλογες επιδράσεις πάνω μου, θετικές και αρνητικές.

Έκανα λάθη. Απίστευτα ηλίθια λάθη. Ούτε γι’ αυτά μετανιώνω, μου δίδαξαν πράγματα που μόνο με την εμπειρία μαθαίνονται. Μετά, απομακρυνθήκαμε, προσπάθησα πολύ να ξεγελάσω τον εαυτό μου αλλά είναι αναμενόμενο πως η κάθε απόπειρα να αποκρύψεις συναισθήματα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Τα συναισθήματα επιστρέφουν ορμώμενα, καταστρέφοντας τις όποιες άμυνες έχεις χτίσει εν τω μεταξύ.

Μεσολάβησε μια περίοδος, στάσιμη, γεμάτη συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Το χειρότερο σ’ αυτή την κατάσταση (κάτι δε μπορούσα να δω τότε, παρά μόνο τώρα) ήταν πως έμενα κολλημένη, σε μια έμμονη ιδέα, ζώντας με το όνειρο, κλεισμένη στο μικρόκοσμό μου αδιαφορώντας για ό,τι υπάρχει έξω απ’ αυτόν. Και μετά η δυσάρεστη έξαρση. Μέχρι που μια σκέψη που με τριβέλιζε καιρό, αλλά λόγω της δειλίας μου την ανέβαλλα συνεχώς, έγινε επιτέλους απόφαση.

Στο τέλος, μια γλυκιά απογοήτευση. Απογοήτευση για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε αυτός, για την ανειλικρίνεια, γιατί περίμενα κάτι παραπάνω το οποίο εν τέλει μπορεί και να μην ήταν το ποιόν του, ήθελα τουλάχιστον να εφήρμοζε τις ιδέες που πρέσβευε. Απογοήτευση για την στάση που κράτησα εγώ. Γλυκιά, επειδή κάθε τέλος είναι αρχή, αναγέννηση όπου έχεις την εμπειρία μιας προηγούμενης ζωής, αυτό άλλωστε δεν είναι η ζωή; Ένα σύνολο εμπειριών, οποιουδήποτε είδους. Πράξεις, σκέψεις, όνειρα τα οποία αναλύεις και κατανοείς εν μέρει μετά το πέρας τους.

Ωστόσο, ακόμα φοβάμαι πως δεν πάλεψα αρκετά, πως έπρεπε να προσπαθήσω περισσότερο, να το τραβήξω στα άκρα. Θα το δείξει ο καιρός αυτό. Δεν ανησυχώ πια,  τη βρήκα ,άλλωστε, τη χαμένη ηρεμία μου.

Τέλος, πολλά ερωτήματα θα μείνουν αναπάντητα όπως φαίνεται. Ας είναι. Δεν έχουν άλλωστε μεγάλη σημασία, εκτός από ένα. Ποιός ήταν αυτός που νοιάστηκα, που πόνεσα και χάρηκα γι’ αυτόν, που πόθησα, που μίσησα, που αγάπησα; Κατασκεύασμα της φαντασίας μου, το αλλιώτικο πρόσωπο που αυτός δείχνει στους άλλους ή όντως ο εαυτός του;

Το ξαναλέω, δεν περιμένω να καταλάβετε τίποτα όποιοι τα διαβάσετε αυτά. Για μένα τα γράφω. Μπορεί να δείτε αλλαγές στο περιεχόμενο. Η τελειομανία μου σε ορισμένα θέματα δε μου επιτρέπει να αφήσω κάτι μισοτελειωμένο.

Άντε, γεια. Τόσο καιρό έγκλειστη μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση κουράστηκα. Την άφησα να γίνει η ζωή μου, έδωσα περισσότερη ενέργεια απ’ ότι θα έπρεπε. Πάω να δω τον κόσμο, να πάρω οξυγόνο, να ανοίξω τη σκέψη μου. Δε λέω πως δεν άξιζες σαν άτομο, άξιζες και αξίζεις, απλά μετά από κάποιο σημείο όλα γύρω, σου δείχνουν πως είναι καιρός να βάλεις ένα τέλος και να κάνεις μια αρχή. Αλληλένδετα είναι αυτά τα δύο.

 Ίσως τα ξαναπούμε κάποτε. Ίσως.

Και το ταξίδι συνεχίζεται…

* Ταίρι δεν βρίσκεις στους ομοίους σου. Δε ψάχνεις τον αρσενικό/θηλυκό εαυτό σου. Τα ετερώνυμα έλκονται. Το «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» ξεχάστε το. Δε λειτουργεί. Μπορείς να μάθεις πολλά πράγματα από ίδια με ‘σένα άτομα, αλλά καταντά ανιαρό.

Τελικά, τα λάθη είναι ο καλύτερος δάσκαλος.

**Όλα μοιάζουν ακόμα μπερδεμένα αλλά πιστεύω πως θα ξεδιαλύνουν όσο περνάει ο καιρός.


***Τραγουδάκι