Σε είδα ξανά σήμερα. Νομίζω άλλαξες αρκετά, μπορεί να είναι κι' ιδέα μου, μπορεί η εικόνα που είχα για εσένα στο μυαλό μου να παραμορφώθηκε μετά από τόσο καιρό. Αλλά η φωνή σου είχε την ίδια χροιά, μόνο που δεν απευθύνθηκε σε ‘μένα. Είμαστε δύο άγνωστοι πια. Μια ματιά εγώ, δύο εσύ και ένα αόρατο τοίχος, απαραβίαστο και από τις δυο πλευρές, υψωμένο ανάμεσά μας. Λυπηρό, δεν είναι;
Δεν μπορώ να υπερνικήσω το αίσθημα της νοσταλγίας, των ανεκπλήρωτων ονείρων που ακόμα με επισκέπτονται τις νύχτες πριν κλείσω τα μάτια μου, των χαμένων πόθων και του βασανιστικού φόβου μήπως τελικά έπραξα λανθασμένα, τυφλωμένη από εγωισμό και χαιρέκακη απογοήτευση. Σε άκουσα να γελάς και φάνηκε σα να γελά κάθε κύτταρό μου μαζί σου. Μετά άνοιξες την πόρτα και έφυγες, και οι ματιές μας συναντήθηκαν για τελευταία ίσως, φορά. Μια μελαγχολία έμεινε μαζί μου για να μου θυμίζει πως κάπου, κάποτε, υπήρξες.
Ο δρόμος μέχρι την αποδοχή του παρελθόντος και την συμφιλίωση με τις αναμνήσεις είναι επίπονος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου