Συνειρμοί

Πνίγομαι. Ασφυκτιώ. Θέλω να φύγω, να εξαφανιστώ κάπου, να είμαι άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους. Δεν τους αντέχω άλλο τους ανθρώπους, ή μάλλον, όχι τους ανθρώπους αλλά τα άθλια απολειφάδια στα οποία έχουν μετατραπεί. Παρατηρώ άτομα κοντινά μου να αλλάζουν πρόσωπο. Αυτοί που ήξερα κάποτε έχουν εξαφανιστεί, αντικαταστάθηκαν από τις λειψές σκιές τους. Άλλαξα εγώ ή αυτοί; Ή, μήπως δεν άλλαξαν ποτέ, απλά άλλαξε ο τρόπος που τους βλέπω;

Όλοι μας ψεύτες είμαστε! Δειλοί και αδρανείς, στον ιδανικό κόσμο μας, δε θέλουμε να ξεβολευτούμε και να δούμε την αλήθεια κατάματα, να ρισκάρουμε, να θυσιάσουμε. «Γίνε η αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο» είχε πει κάποιος (θαρρώ πως ήταν ο Gandhi). Μα δε βλέπεις τη διαφορά στο φαίνεσθαι και στο είναι; Ό,τι και να λες, δε σε πιστεύω πια. Έχασα την πίστη μου στους ανθρώπους, όσο υψηλά και να ‘ναι τα ιδανικά τους, παραμένουν υποκριτές. Και όχι, δε βγάζω απ’ έξω τον εαυτό μου! Εκεί βρίσκεται η οργή μου, προπάντων στρέφεται προς εμένα την ίδια. Με σιχάθηκα, να βλέπω πως αυτό το διαολεμένο σύστημα με έχει ενσωματώσει για τα καλά, πως όλοι είμαστε γρανάζια σε μια μηχανή δίχως νόημα. Γεμίσαμε με παράλογους φόβους και γίναμε ανδρείκελα έτοιμα να εκτελέσουν κάθε εντολή, χωρίς βούληση. Προσπαθώ! Προσπαθώ να ξεφύγω, και για αρχή κοιτάζω μέσα μου, μαθαίνω να μη φοβάμαι τίποτα εκτός από αυτά που πηγάζουν από ‘μένα. Άλλωστε, τι σημασία έχει να φοβάσαι αυτά που βρίσκονται «έξω» από ‘σένα; Μπροστά σε τι να λιγοψυχήσεις; Στην κατακραυγή; Στην αποτυχία; Στην αλλαγή; Στο άγνωστο; Κοίτα λίγο μέσα σου, δεν υπάρχει λογική σε αυτό. Κάποια στιγμή θα πεθάνεις, άρα γιατί να φοβάσαι τον θάνατο; Και δε μιλώ μόνο για τον φυσικό θάνατο, αλλά για οποιονδήποτε θάνατο, το τέλος ενός κύκλου και το ξεκίνημα ενός νέου.

Ζούμε μέσα στα κλουβιά μας. Η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά κανένας δε βγαίνει. Γιατί;

~~~

Νιώθω βυθισμένη στην αοριστία, για πολλοστή φορά. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ζητάω, αυτό που χρειάζομαι, αυτό που ποθώ. Βλέπω το παρελθόν να απομακρύνεται, και αντί να ξεδιαλύνει γίνεται όλο και πιο συγκεχυμένο. Μόνο τα χτυπήματα στις χορδές της κιθάρας μου ακούγονται καθαρά και ακριβή, καθρεφτίζοντας μια υπέροχη αρμονία. Μόνο αυτά.

Μέσα στη ρευστότητα, τη διαρκή σύγκρουση και το χάος προσπαθώ βρω μια ισορροπία. Ανέλπιστο εγχείρημα, δεν είναι; Μολαταύτα, η προσπάθεια  και το ταξίδι αξίζουν τον κόπο.

Μοναχικότητα… Αυτό χρειάζομαι. Να περάσω λίγο καιρό με τον εαυτό μου, νιώθω πως αρχίζω να φθείρομαι μέσα από τις σχέσεις μου με τους άλλους. Καιρός για αποτοξίνωση, πήρα την δόση που χρειαζόμουν.