Πάτος

Έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ. Δεν είχα τίποτα να γράψω. Η ρουτίνα να με τρώει μέσα μου λίγο κάθε μέρα και μετά τίποτα. Κένο. Αυτή η στασιμότητα να με πνίγει χωρίς αντίσταση από μέρους μου. Και η μοναξιά. Πόσο δεν μπορούν να με καταλάβουν αυτοί που βρίσκονται γύρω μου. Μου μιλούν για τα δικά τους προβλήματα, ασταμάτητα. Και όταν προχωρώ μόνη στο δρόμο ακούω τη φωνή τους να με κυνηγά. Και δεν λένε τίποτα. Για μένα τα λόγια τους είναι ένα τίποτα. Αυτοί είναι στην επιφάνεια και εγώ στον πάτο. Ψάχνω μέσα στο σκοτάδι αθόρυβα για να μην με καταλάβουν όσοι είναι πάνω και με παραγκωνίσουν. Όπως φαίνεται ο διαφορετικός είναι επικίνδυνος. Τούς λέω τα ερωτήματα που με κατατρώνε και αυτοί ανατριχιάζουν, δεν απαντάνε, κρατάνε κλειστό το μυαλό τους, κατα βάθος δεν θέλουν να καταλάβουν. Δεν θέλουν τη βουτιά στην άγνοια, την ανασφάλεια. Τους αρέσει το βόλεμα δίπλα στη φωτιά τους μη τολμώντας να κοιτάξουν γύρω τους. Πόσο θέλω να φωνάξω, μα δειλιάζω...
Ακόμη ψάχνω αθόρυβα να βρώ αυτούς που θα με ακούσουν, άφοβα. Αυτούς που θέλουν να αλλάξουν τον εαυτό τους, να διώξουν τη αρρώστια από τον σάπιο κόσμο μας. Και οι υπόλοιποι είναι ακόμη εκεί πάνω. Μα κάποια μέρα ένα κύμα θα τους φέρει εδώ, στον πάτο.
Τα πάντα αλλάζουν από κάτω. Εκ των έσω.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΔΩ;
Ποιος από σας βαστάει τη φωτιά...