Πεθαίνω... Από την στιγμή της γέννησής μου, ίσως και πιο πρίν, από τη στιγμή που δυό μισά ενώθηκαν για να σχηματίσουν την απαρχή μου, το πρώτο μου κύτταρο, είμαι καταδικασμένη να πεθάνω. Και κάθε μέρα πεθαίνω. Μη ξέροντας πόσα χρόνια θα περάσουν μέχρι να χαθώ όπως τόσοι άλλοι στο αιώνιο σκοτάδι της ανυπαρξίας, θα συνεχίσω όλα αυτά τα χρόνια να πεθαίνω. Μα αυτή η αιώνια ανυπαρξία με το όνομα του θανάτου, που εσύ τόσο φοβάσαι, δεν είναι ζωή; Μια ζώη αέναη, μέσα στο τίποτα. Μή φοβάσαι λοιπόν να βρίσκεσαι στο τώρα. Το τώρα είναι κάτι και πρέπει να βρεις το λόγο που υπάρχει. Το λόγο που το δημιούργησες. Γιατί το μέλλον δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ. Υπάρχει μόνο το τώρα και το πως θα δώσεις νόημα στο τώρα θα πρέπει να είναι η μόνη σου έννοια. Μια φράση που άκουσα κάποτε αναδύεται μέσα στον ειρμό των σκέψεών μου υπενθυμίζοντάς μου το νόημά της και το νόημα όλων όσων αυτή συνεπάγεται.
"Ζούμε ώστε να είμαστε αρκετά ολοκληρωμένοι όταν πεθάνουμε"
"Ζούμε ώστε να είμαστε αρκετά ολοκληρωμένοι όταν πεθάνουμε"
Δεν έχει σημασία πως, αλλά όλοι θα πεθάνουμε. Το τώρα είναι η σωτηρία μας... Να ζήσουμε όπως θέλουμε είναι η ανταμοιβή μας... Πολύ καλό ποστ.. συνέχισε έτσι!
ΑπάντησηΔιαγραφή