Τρέλα

Πόσο αδύναμα ανθρωπάκια είμαστε εν τέλει... Όλη μας τη ζωή προσπαθούμε να μας  πείσουμε πως μπορούμε να στηρίξουμε μόνοι μας τους εαυτούς μας, κάτι που δείχνει πιο πολύ από κάθε τι πόσο αδύναμοι είμαστε. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Δεν μπορούμε να αντικρίσουμε την αλήθεια, πλάθουμε μύθους μέσα στο μυαλό μας και προσπαθούμε να τους πιστέψουμε. Να  δώσουμε νόημα στη ζωή μας. Μύθοι που φτιάχνουμε μόνοι μας ή μας τους επιβάλλουν. Οι πιο πολλοί τα καταφέρνουν  και πιστεύουν τα αφελή ψέματά τους, ωστόσω, λίγοι βλέπουν την αλήθεια και ακόμα λιγότεροι επιβιώνουν από τούτο το συναπάντημα. Η αμφισβήτηση κάθε τι γνώριμου μπορεί να σε οδηγήσει στο χάος ή στην αλήθεια. Ακόμη και η φαινομενική απότυχία του εγχειρήματος, με τις όποιες συνέπειες, αποτελεί επιτυχία διότι η υπερίσχυση ενάντια στις μυθοπλασίες του μυαλού μας είναι η αρχή του προβλήματος, ενδεχομένως και το δυσκολότερο βήμα.

Το τίποτα μας τρομάζει. Δεν μπορούμε να συλλάβουμε την απόλυτη ανυπαρξία. Φοβόμαστε το άγνωστο. Φοβόμαστε. Πίσω από το πέπλο των αισθήσεων, των συναισθημάτων και των σκέψεων πού πηγάζουν από τον κόσμο που μας περιβάλλει υπάρχει ο ανεξίτηλος φόβος. Όσο και αν προσπαθούμε να τον αποδιώξουμε αυτός παραμένει εκεί άλλοτε καλά κρυμένος και άλλοτε απροκάλυπτα έκδηλος. Ο φόβος που μας συντροφεύει από τη στιγμή της γέννησής μας και στο τέλος της διαδρομής εξαφανίζεται μαζί με έμας.

Το νιώθω πως δεν μπορώ να διώξω ούτε το φόβο ούτε τα αναπάντητα ερωτήματα που γυροφέρνουν ασταμάτητα μέσα μου. Τα σαθρά τείχη που κρύβουν τις συνεχείς αμφιβολίες γκρεμίζονται, δεν υπάρχει τίποτα για να τα στηρίξει.
Ένας νέος μύθος αρχίζει να πλάθεται. Ίσως να είναι τόσο αληθοφανής που έχω αρχίσει να τον πιστεύω. Νομίζω. Και δεν ξέρω που θα καταλήξει. Θα βρεθώ χαμένη σε ένα αδιέξοδο μέσα στη σκέψη μου μη μπορώντας να βρω από που μπήκα.
Και φοβάμαι αυτή την εκδοχή.Την φοβάμαι πολύ, όσο κι' αν δε θέλω να το παραδεχτώ.