Μονοπάτια

Πρόσεχε τι εύχεσαι, λένε. Ένα νέο που έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία με έκανε να σκεφτώ αυτή τη χιλιοειπωμένη φράση. Περί τίνος πρόκειται; Δείτε την αρχή της προηγούμενης ανάρτησης. «Θέλω να φύγω, να εξαφανιστώ κάπου, να είμαι άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους». Στον ορίζοντα διαφαίνεται μια πιθανότητα να φύγω, εκτός Ελλάδας. Διαβολική σύμπτωση.

Όντας σε ένα υπαρκτό δίλημμα, όλα φαίνονται εντελώς διαφορετικά απ' όταν τα βλέπεις από τη σκοπιά του «μακάρι» και του «εύχομαι». Κι αυτό επειδή πιθανότατα θα έχω την επιλογή να φύγω, ή να μείνω εδώ. Δυο εντελώς διαφορετικοί δρόμοι ανοίγονται. Η αλήθεια είναι πως εξεπλάγην από τον εαυτό μου, όταν μάταια προσπάθησα να κρύψω ένα διάπλατο χαμόγελο καθώς μου το ανακοίνωναν. Θέλω να το ρισκάρω και να φύγω. Δεν με απασχολεί το ότι δε ξέρω γρι από τη γλώσσα ή η διαφορετική κουλτούρα που θα συναντήσω. Είναι σαν να ξεπροβάλλει ένας νέος κόσμος, μια περιπέτεια, τι άλλο; Αυτό το μέρος με πνίγει.

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη. Μπόρεσα να εκτιμήσω τα όσα έχω, μέσα από την επιλογή που μου δόθηκε. Τους φίλους, τις παρέες, τους ανθρώπους και την γενικότερη ατμόσφαιρα που επικρατεί «εδώ». Όλα αυτά που αγαπώ, όμως είχα λησμονήσει. Και όλα μοιάζουν διαφορετικά, έχουν άλλη αίσθηση με έναν περίεργο τρόπο. Αλλά και πάλι, δε μπορώ να βρω κάτι να με κρατήσει. Παρέες και φίλους βρίσκεις παντού, και με αυτούς που αξίζουν για ‘μένα δε θα χαθώ, θα φροντίσω να διατηρήσω επαφή.

Τελικά, η απόφαση αυτή καθ' αυτή είναι εξίσου σημαντική με τη πορεία που θ' ακολουθήσεις μέχρι να την πάρεις. Ακόμη κι' αν η επιλογή που κάνεις δε πραγματοποιηθεί ποτέ, καταφέρνεις να αναθεωρήσεις τη ζωή σου και την ματιά μέσα από την οποία βλέπεις τον κόσμο.

Δεν πρέπει για να επαναπαύομαι εγώ. Δε μου κάνει καλό, με φθείρει. Οι εμπειρίες, τα ταξίδια, ο απέραντος κόσμος που ανοίγεται και μόνο τόλμη θέλει για να τον εξερευνήσεις, αυτά μετράνε για ‘μένα. Είτε περιπλανιέμαι στα μονοπάτια της σκέψης είτε σε αληθινά μονοπάτια…