Ελπίδα

Εκεί που βλέπεις μια μικρή λάμψη μέσα σ’ ένα κατασκότεινο κενό και ετοιμάζεσαι να την αδράξεις, πέφτεις πάλι μέσα στην αχανή άβυσσο, ψάχνοντας για διαφυγή. Ξανά. Και βλέπεις πως όλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Πάνω και κάτω. Σηκώνεσαι και ξαναπέφτεις. Παντοτινά. Χωρίς κατάπαυση. 

Και νιώθεις κάτι μέσα σου να διαλύεται και να σε συντρίβει.

Η ελπίδα. Δημιουργεί αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Διεγείρει τα φανταστικά παιχνίδια του νου. Το τίποτα το μετατρέπει σε κάτι .Το ίδιο πράγμα που σου δίνει την κινητήρια δύναμη σε ισοπεδώνει.

Ωστόσο, δεν είναι όλα τόσο σκοτεινά όσο μοιάζουν. Είναι σαν να ξέρω από που θα πιαστώ. Σιγά σιγά μαθαίνω μέσα από τα λάθη μου. Υπάρχει μια άκρη, έστω και δυσδιάκριτη. Η μοναξιά δεν φαντάζει απροσπέλαστη. Όχι πια.

Μετανιώνω που δεν σε κυνήγησα. Δεν έκανα ό,τι μπορούσα.  Φοβήθηκα. Ακόμα φοβάμαι. Ελπίζω να μην είναι αργά.

Πάλι αυτή η λέξη τρυπώνει στο μυαλό μου. Ελπίζω. Ασυνείδητα..  Φαίνεται πως την έχουμε ανάγκη την ελπίδα, ακόμη κι αν ξέρουμε πως μας σακατεύει. Ίσως δεν μπορούμε να ζήσουμε το τώρα όπως θα θέλαμε και προσπαθούμε να πλάσουμε ένα αύριο όπως το επιζητούμε, ένα αύριο που ζει μέσα από τις αδυναμίες μας, την παραίσθηση μιας τσακισμένης καρδιάς. Ίσως πάλι να είμαστε από τη φύση μας αυτοκαταστροφικά όντα.

Ποιος έχει τη δύναμη να την πετάξει από πάνω του και να ζήσει;