Παύση

Νιώθω πως ο κόσμος αρχίζει και θολώνει μέσα στο μυαλό μου. Ύπουλα και σχεδόν ανεπαίσθητα, αρχίζει να φαντάζει ως όνειρο στη σκέψη μου. Δεν υπάρχει το τώρα, το πριν και το μετά, όλα έγιναν ένα. Όλα μοιάζουν ίδια, μπερδεμένα, με τα όρια μεταξύ τους να είναι ασαφή. Δε ζω. Μόνο η σκέψη μου υπάρχει, όλα τα άλλα είναι μάταια. Σκέψεις και συναισθήματα. Μια μάζα ακαθόριστη μέσα μου. Αντιφάσεις και θλίψη. Δεν υπάρχω. Μόνο η μορφή μου αχνοφαίνεται κάπου στο βάθος. Ξέρω πως εκέι είμαι εγω. Μόνη μου. Να ικετεύω για βοήθεια. Χαμένη στην άβυσο. Χαμένη. Και όλα φαντάζουν μάταια.


Είναι βράδυ. Ο ρυθμικός ήχος της βροχής κατακλύζει το νου μου. Και  ικετεύω για βοήθεια. Μια επικοινωνία απρόσωπη. Κι όμως, ειλικρινής. Νομίζω.


"Ζήσε", μου λες. Πόσο δίκιο έχεις. Μου έδειξες όλα αυτα που δεν μπορούσα να δω. Δε μπορούσα να νιώσω. Φοβόμουν το τώρα. Δείλιαζα να αφεθώ σ' αυτό. Δείλιαζα να το αντικρίσω κατά πρόσωπο. Φοβόμουν τη ζωή. 


Ίσως να έχεις δίκιο. Ίσως άδικο. Δε με νοιάζει πια. Ξέρω πως αν σε αγνοήσω θα χαθώ. Και δεν το θέλω.  


Παύση. Παύση σε όλα και επιστροφή στο τώρα. Σε μια ζωή που μέχρι  χθες έμοιαζε ανούσια. Μια ζωή που δεν είμαι έτοιμη να εγκαταλείψω. Όχι ακόμα. Την έχω ανάγκη, το παραδέχομαι. Αλλιώς σαν να βαδίζω πρόωρα προς το τέλος θα 'ναι. Εκούσια θα βυθιστώ σε στιγμές που άγνωστες ήταν μέχρι τώρα σε 'μένα. Θα ζήσω την ηλικία μου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Όπου κι αν καταλήξω. Μέχρι να χορτάσω μια εφήμερη ζωή. Μέχρι να πνιγώ μέσα σ' αυτήν. Μέχρι τότε.


Θα επιστρέψω. Σίγουρα. Αργά ή γρήγορα. Με το νου μου καθαρό.
Νομίζω.