Παραλήρημα

Σαν πνοή μισοξεχασμένου ονείρου, εικόνες βαθιά και επιμελώς κρυμμένες κάτω από ΄΄πρέπει΄΄ και ΄΄αλλά΄΄, χωρίς κανένα νόημα μου ψιθυρίζουν τα βράδια ωσάν μακρινές κραυγές ετοιμοθάνατου, ωσάν παραλήρημα τρελού, και αναδίδουν μια οσμή γλυκιάς παρακμής.

 -Το ήξερα ότι είναι δύσκολο να σκέφτεσαι, αλλά εσύ δεν καταφέρνεις ούτε το νόημα να πιάσεις. Όχι να σκέφτονται οι άλλοι για ‘σένα, αλλά εσύ για τον εαυτό σου, σκέψη που δεν έχει μνήμη αλλά μονάχα άκρατη δημιουργία. Πόση ενέργεια χρειάζεται για τη δημιουργία; Πόση δύναμη πρέπει να έχεις για να ξεφύγεις από το χρυσό κλουβί της μνήμης και μέσα στο τίποτα να γίνεις ο μικρός θεός ενός ολότελα δικού σου σύμπαντος;

-Λυπήσου με τρελέ μου, και εσύ καλέ μου ετοιμοθάνατε, μα δεν καταλαβαίνω!

Ο νους αλλάζει κάθε στιγμή, η καρδιά μας ποτέ. Μπορεί να αλλάξει ο τρόπος που βλέπουμε, αντιλαμβανόμαστε, αντιδράμε. Ωστόσο μέσα στο αέναο χάσμα του είναι μας, όλοι μένουμε ίδιοι, πότε τρέμοντας από φόβο, άλλοτε αποσβολωμένοι από κατάπληξη, μα σχεδόν πάντα μαρμαρωμένοι. Δεν είμαστε εμείς που κυβερνάμε τους εαυτούς μας, αλλά αυτοί που νομίζουμε πως είμαστε, μας διαφεντεύουν.. Αυτοί που μας έχουν πει ότι είμαστε, αυτές οι σκιές μας εξουσιάζουν. Κι εμείς προτιμάμε να  παραμένουμε φυλακισμένοι των αναμνήσεών μας, μη μπορώντας να σκεφτούμε και να δράσουμε πέρα από τα τετριμμένα και τα ασφαλή. Λες και υπάρχει πουθενά η ασφάλεια, πέρα από τα μυαλά μας. Μην δικαιολογείσαι! Δικό σου το φταίξιμο, το κρίμα στο λαιμό σου!

Ο κόσμος κινείται. Μα εμείς δε λέμε να κουνηθούμε από τη θέση μας, παραμένουμε παγωμένοι μέσα στις παγωμένες μας καρδιές, θεωρώντας πως μαζί με εμάς έχει παγώσει και ο χρόνος. Είμαι παρατηρητής! Βλέπω και κρίνω, για να μπορώ να δράσω σωστά όταν έρθει η ώρα! Τικ τακ, τικ τακ. Η ώρα περνάει. Μα εμείς μένουμε παγωμένοι. Μέσα στις κούφιες μας καρδιές. Ξεχάσαμε πώς να δρούμε. Και ο χρόνος κυλάει, μέχρι να μας κάψει με ισχνές φλόγες το τέλος μας, κι εμείς μαρμαρωμένοι, όπως πάντα, να εξαφανιστούμε χωρίς αντίσταση, χωρίς καημό, μόνον καρτερώντας απαθώς και υπομονετικά τον αφανισμό μας.

Κι όμως, αυτόν που φλέγεται, αυτόν που είναι καμωμένος από πυρ, δεν τον αγγίζουν οι φλόγες!

Ξέχνα την ελπίδα! Αυτή πέθανε προ πολλού. Οι μόνοι που μείναμε είμαστε εμείς και το τώρα. Τώρα είναι η ώρα. Τώρα είναι η ώρα…

-Μα σας παρακαλώ, σωπάστε λίγο! Θέλω να κοιμηθώ. Κλείστε τα φώτα! Θέλω να ονειρευτώ λίγο ακόμα.

-Τελείωσαν οι καιροί για τα όνειρα. Ήρθαν οι καιροί για τη δράση. Τώρα είναι η ώρα. Τώρα είναι η ώρα...