Με φοβάμαι ώρες ώρες.
Και δεν έχω κάποιον να μιλήσω, ειλικρινά και ευθέως. Χωρίς να φοβάμαι. Μόνο κάνα δυο ποτήρια φτηνό κρασί, μέχρι να τελειώσουν κι΄αυτά και να βυθιστώ στη μοναξιά μου, ζαρωμένη σε μια γωνιά με τους δαίμονές μου να με τρομοκρατούν.
Άλλοτε νιώθω το σώμα μου σαν κάτι ξένο, βαρύ και αταίριαστο πάνω μου. Βαρύ. Με συνθλίβει. Θέλω να το αφήσω στη γωνιά μου και να χαθώ μέσα σε σκέψεις, να ατενίσω κόσμους που ποτέ κανένας δεν τόλμησε να αντικρίσει, παρά μόνο με την άκρη του ματιού. Και να χαθώ μέσα στις δαιδαλώδεις στοές του νου, να μείνω εκεί και ν΄αφήσω το σώμα μου άδειο και ακίνητο να το ρημάξουν τα θηρία και τα όρνια.
Αλλά υπάρχουν ακόμα κάποιες ελπίδες, κάποια όνειρα δώθε, που με μαγεύουν με το τραγούδι τους, με κρατούν κοντά τους. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα του αποχαιρετισμού, Κύριοι.
Να μη σε φοβάσαι....
ΑπάντησηΔιαγραφήΟλοι φοβόμαστε, πολύ ή λίγο.
Και μη μας αποχαιρετάς!!!!
Φιλάκι:))
Γενικά είμαι σε μια φάση που δεν ξέρω που πάν τα τέσσερα... Νιώθω εντελώς χαμένη και αποπροσανατολισμένη. Και οι σκέψεις μου, είναι σαν να μην είναι δικές μου, τις αισθάνομαι ξένες. Μου 'ρχονται και κάποια πράγματα στο μυαλό που δεν γίνεται να είναι συμπτώσεις, εκεί φρικάρω εντελώς...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω να μη σε ζάλισα ;)