Σκέψεις δίχως όνομα

Δε γουστάρω να μια σαν κι εσάς ρε, να κρύβομαι πίσω από λόγια, τη σκέψη μου να προδίδω, πρότυπα είστε μέσα από καλούπια της σαπισμένης κοινωνίας. Ο καθένας σας κοιτά πως θα βολευτεί, η TV να του πασάρει μηνύματα καταναλωτικά, μια τεράστια μηχανή είστε που τρώτε χωρίς αίσθημα κορεσμού, σας το έχουν αποσιωπήσει. Ακούτε σκουπίδια, λέτε σκουπίδια, σκέφτεστε σκουπίδια μια χωματερή είστε, όλοι στοιβαγμένοι, πρόβατα προς σφαγή, αναλώσιμοι. Πότε δε θα κάνετε αυτό που θέλατε, σκλάβοι της θέλησης των άλλων, και μαζί με τους άλλους, υποστηρικτής της αυτής της θέλησης και ο επινοημένος από την ίδια αυτή θέληση εαυτός σας. Σας έκλεψαν το είναι σας και εσείς αμέριμνοι κολυμπάτε στα ρηχά μην τολμώντας να βγείτε έξω από τα στενά όριά σας. Αφήστε τους να σας νταντεύουν, κοιμηθείτε αμέριμνοι. Όλοι παίζετε σε ένα στημένο παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού, και οι όσοι ήσασταν αντιταγμένοι γρήγορα συμφωνείτε μαζί τους, προχωρώντας όλοι μαζί προς τον εκούσιο θάνατο. Κορόιδα! Δυο μέτρα γης θα σας μείνουν και λίγο πριν πεθάνετε θα καταλάβετε πως είστε ένα τίποτα. Κι εγώ χαμένος στην αφάνεια θα γυρέψω μόνος το θάνατο όταν χρειαστεί. Και μένα δυο μέτρα γης θα μου μείνουν. Μα εγώ λίγο πριν πεθάνω θα λυτρωθώ. Θα λυτρωθώ από την αγωνία που εσείς ξεχάσατε σε ολάκερη τη ζωή σας και νιώσατε τη τελευταία στιγμή της ύπαρξής σας. Την ίδια αγωνία που επιζητούσα όσο ζούσα. Την αγωνία που θα με αφήσει εκείνη τη στιγμή, και έχοντας απαλλαγεί από την άγνοια θα φτάσω στο ζητούμενο της υπόστασής μου. Και εσείς ας μη μάθετε ποτέ το ερώτημα, δέσμιοι του σκότους σας.