Αμετάκλητη

Είμαι μόνη. Δεν αποποιούμαι τις ευθύνες της επιλογής μου, ακόμη και αν η μοναξιά μου αυτή αποβεί αυτοκαταστροφική. Λέγοντας μόνη δεν εννοώ πως δεν έχω παρέες. Και παρέες και φίλους έχω. Και τους ξέρω καλά μέσα έξω, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Μόνο που δεν τους αποκαλύπτω τίποτα από τη σκέψη μου. Από τη μία φοβάμαι μήπως με περιγελάσουν, μη καταλαβαίνοντας τη σκέψη μου ή μάλλον τον τρόπο σκέψης μου. Από την άλλη περιμένω κάποιον που πραγματικά θα αξίζει να του φανερωθώ. Δεν ξέρω πόσο ακόμα θα πρέπει να περιμένω. Ευτυχώς ή δυστυχώς υπομονή υπάρχει. "Μα κάθε άνθρωπος δεν αξίζει;" μπορεί να μου πείτε. Πέριμένω αυτόν που θα έχει την ίδια λάμψη στα μάτια που μια φορά συνάντησα και δεν προσέγγισα. Αυτόν που θα ξέρει να αξιοποιεί, να διδάσκει αυτά που πήρε και να μην διστάζει να δεχτεί νέα δεδομένα. Ίσως πάλι θα έπρεπε να τολμήσω να αποκαλυφθώ, ποιος ξέρει; Μακάρι να ήμουν αυθόρμητο άτομο γιατί ξέρω καλά πως κάτι τέτοιο δε θα γίνει ποτέ. Δεν γκρινιάζω (έχω άραγε το δικαίωμα;) για τις δικές μου επιλογές. Πέρασα πολύ καιρό κλεισμένη στο καβούκι μου, τόσο που ο ήλιος με τυφλώνει όταν βγαίνω από τη σκοτεινιά. Μα τι όμορφη σκοτεινιά όμως! Δεν μορείς να δεις, φαντάζεσαι επινοείς και στο τέλος χάνεσαι μέσα στη σκέψη σου....