Εγωισμός

Τι με κοιτάς; 

Εγώ είμαι.

Εγώ.

Κρύβω εμένα και ‘σένα σ’ αυτό το εγώ.

Δε μπορώ πια να μείνω μόνη σ’ αυτό.

Απλά δε μπορώ.

Και σε παρασύρει και ‘σένα η σαπίλα.

Σε κατατρώω μέσα στη σκέψη μου.

Μα δεν είσαι εσύ.

Είσαι μονό μια σκιά

αυτού που θα ήθελα να γίνεις για ‘μενα.

Για το εγώ μου.

Μη σε φοβίζει το χαμένο μου βλέμμα.

Οι συγκεχυμένες μου σκέψεις.

Εγώ είμαι πάλι, με μια άλλη μάσκα.

Με έναν άλλο ρόλο, μα χωρίς θεατές.

Μόνη στο σανίδι.

Σε τρομάζω;

Θα φορέσω πάλι το όμορφο χαμόγελό μου

το καθαρό πουκάμισο

και θα βγω στο δρόμο.

Κι όμως πάλι δε θα ‘σαι εκεί.

Πάλι θα σε ψάχνω τα βράδια.

Με το χαριτωμένο μου βάδισμα,

θα γυρνάω ανάμεσα σε παγωμένα γκρίζα τέρατα.

Μέχρι να τα παρατήσω κι απόψε.

Και να με κατασπαράξει το δικό μου τέρας.

Και πάλι θα κλαίω τα βράδια,

για έναν χαμένο σκοπό

και μια στείρα ζωή.

Ίσως να έφταιξες εσύ.

Ίσως να έφταιξα και ‘γω,

που μέσα στα λόγια σου βρήκα νοήματα κρυμμένα.

Άκρη δε βγάζεις, σωστά;

Μου φτάνει να ξέρεις,

πως είμαι εδώ.

Και πονάω.

Για ‘σενα.

Μα πιο πολυ για ‘μενα.

Γιατί είμαι εγώ.

Σωστά;