Μάσκες

Νομίζεις πως γνωρίζεις τόσο καλά κάποιον, που έρχονται τα πάνω κάτω και συνειδητοποιείς πως τελικά δεν τον ξέρεις καθόλου. Τα πιο κοντινά μας άτομα ή αυτοί που πιστεύουμε πως έχουν τον ίδιο τρόπο σκέψης με 'μας, αποδεικνύεται πως είναι οι πιο ξένοι. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τα κίνητρά τους, είναι σαν να ξεσκεπάζεται μια άγνωστη πλευρά του εαυτού τους. Οι άνθρωποι που έχουν πολλά διαφορετικά πρόσωπα μου δίνουν μια αίσθηση ανειλικρίνειας και... μυστηρίου. Δεν αποκαλύπτουν παρά μόνο λίγα στοιχεία για τον εαυτό τους, με τόση τέχνη ώστε να μην καταλαβαίνεις ότι όντως αποκρύβονται. Στην αρχή φαίνονται απόμακροι, όταν αρχίζεις και τους γνωρίζεις καλύτερα πιστεύεις πως μπορείς να τους κατανοήσεις και στο τέλος συμβαίνει κάποιο γεγονός και βλέπεις πως στην πραγματικότητα ελάχιστα τους γνωρίζεις. Δε λέω, όλοι οι άνθρωποι είναι πολύπλευροι (άλλωστε η κοινωνία μας επιβάλει να αλλάζουμε ρόλους ανάλογα με τις περιστάσεις), ωστόσο κάποιοι έχουν αυτό το χαρακτηριστικό σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άλλους. Στην κατηγορία αυτή βάζω και τον εαυτό μου, νιώθω σαν να φοράω πολλές "μάσκες" πάνω από αυτό που πραγματικά είμαι. Φοβάμαι μην αφομοιωθώ με όλα αυτά τα διαφορετικά πρόσωπα που δείχνω, πολλές φορές αυτά τα πρόσωπα διαφέρουν υπερβολικά με το πραγματικό "είναι" μου.
Άλλωστε όλοι έχουμε τρεις εαυτούς: (1) αυτόν που δείχνουμε στου άλλους, (2) αυτόν που νομίζουμε πως είμαστε και (3) αυτόν που είμαστε πραγματικά. Η απόλυτη αυτογνωσία, δηλαδή να ταυτίζονται ο τρίτος και ο δεύτερος εαυτός μας είναι πραγματικά δύσκολο˙ το παράπονό μου είναι που δεν ταυτίζονται ο πρώτος με τον δεύτερο εαυτό μας. Δεν έχουμε μάθει να είμαστε ανυπόκριτοι με τους άλλους όσο είμαστε με τον εαυτό μας. Από την άλλη, όσο όλοι μας είμαστε διπρόσωποι, πρέπει να φυλαγόμαστε ο ένας από τον άλλο, κάτι που βρίσκω λυπηρό. Και όλα καταλήγουν σε έναν φαύλο κύκλο.