Σκέψεις στο τετράγωνο

Οι μοναχικές βόλτες γίνονται όλο και πιο συχνές. Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, φεύγω και όπου με βγάλει. Άλλες φορές θα γίνω ψυχολογικά ράκος, κάποιες άλλες θα νιώσω ανακούφιση, σα να έχει φύγει ένα βάρος από πάνω μου.

Έτσι και σήμερα. Η ώρα εφτά και ο ουρανός κατασκότεινος, μια γκρίζα κουρτίνα φαίνεται να τον έχει καλύψει. Εγώ και η μοναξιά μου. Στην παραλία δεν υπάρχει ψυχή, ακούγεται μόνο ο ήχος των κυμάτων και το επίμονο βουητό του ανέμου. Τα αυτιά μου πονάνε απ' το κρύο. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Τίποτα άλλο. Ανάθεμα αν μπορώ να βγάλω άκρη απ' αυτές. Που και που περνάς και 'συ από το μυαλό μου. Μου 'ρχεται μια επιθυμία ουρανοκατέβατη. Θέλω να ανάψω τσιγάρο. Δεν καπνίζω και η αλήθεια είναι πως δεν έχω δοκιμάσει ποτέ. Αυτοκαταστροφικές τάσεις; Πιθανότατα. Έτσι κι' αλλιώς δε θα προλάβει να με σκοτώσει. Είμαι πιο γρήγορη.

Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια. Θυμάμαι τον εαυτό μου να διαβάζει το "Οδός αβύσσου αριθμός μηδέν" όταν οι υπόλοιποι διάβαζαν Roald Dahl. Οι φίλες μου έπαιρναν Κατερίνα και εγώ National Geographic. Ποιος ξέρει γιατί. Οι γονείς μου ήταν κάτι παραπάνω από καλοί. Γενικά, σαν περίοδος ήταν ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη. Απλά σταμάτησε νωρίς και κάπως απότομα. Τη νοσταλγώ αυτήν την ηλικία. Όλα φαίνοταν τόσο απλά και όμορφα. Ακόμα και η εφηβεία μου είναι διαφορετική. Αν και αυτό θα έπρεπε να το κρίνω αργότερα, μέσα από μια πιο αντικειμενική ματιά.

Τελικά, δεν μπορώ να ξεφύγω. Δεν μπορώ να πώ "γάμα τα όλα για λίγο και πέρνα καλά". Τι νόμιζες πως ήταν αυτό το γλυκό χαμόγελο; Μια μάσκα ήταν. Τίποτα άλλο. Ξυπνάω κάθε πρωί και κοιτάζομαι στον καθρέφτη. Ρωτάω από μέσα μου: "αν αυτή ήταν η τελευταία μέρα της ζωής σου, θα την περνούσες όπως τη σημερινή;". Η απάντηση εδώ και αρκετό καιρό είναι όχι. Περπατάω δίπλα στη στάση και βλέπω ένα λεωφορείο να περνάει. Θέλω απλά να φύγω. Με οποιονδήποτε τρόπο. Το καλούπι μου με πνίγει. 

Απλά να φύγω. Ερμήνευσέ το όπως θες. Μέσα θα πέσεις. 

Όλα μου φαίνονται παρανοϊκά πια. Ο κόσμος τρελάθηκε. Ή εγώ τρελάθηκα. Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ με σκοτίζει κάθε στιγμή. Το ξέρω πως απάντηση δεν υπάρχει. Αλλά παρ' όλα αυτά, συνεχίζω να ρωτάω. Και θα συνεχίσω να το κάνω. Ανώφελα ψάχνω το νόημα.  

Νιώθω πως κάτι αρχίζει να αλλάζει μέσα μου. Βλέπω τα πάντα σαν ενέργεια. Οι αύρες των αντικειμένων γίνονται φωτεινότερες, πιο ευδιάκριτες. Και νιώθω τους ανθρώπους γύρω μου με έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Όπως αφουγκράζομαι τον εαυτό μου, έτσι τους ακούω και αυτούς καμιά φορά. Και χάνω την αίσθηση του χρόνου. Είναι φορές που έννοιες όπως το παρελθόν και το μέλλον μου φαίνονται ακατανόητες, μια αίσθηση όχι και τόσο καινούργια. Απλά την ένιωσα με άλλη μορφή σε κάποια άλλη διάσταση. 

Εντάξει. Βάλτε ένα Χ στην προηγούμενη παράγραφο ή μπορείτε να με συμβουλεύσετε ευγενικά να περάσω από εδώ. 

Όπως και να 'χει είμαι μπερδεμένη. Μπερδεμένη με τις σκέψεις μου με τα συναισθήματά μου. Το αλκοόλ βοηθάει κάπως. Ξεχνιέμαι και όλα καλύπτονται κάτω από ένα πέπλο ασάφειας.

Έχω χάσει πια τους στόχους μου. Δεν μπορώ να διακρίνω κάποιο πιθανό μέλλον σε 'μένα. Δε βλέπω τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Και μέσα στο μυαλό μου ακούω επαναλαμβανόμενα: "ο χαμένος τα παίρνει όλα, ο χαμένος τα παίρνει όλα, ο χαμένος τα παίρνει όλα..."