Το νόημα και η ζωή

Είναι φορές που σκέφτομαι πως η ζωή δεν έχει νόημα. Απλά ζούμε λόγω κάποιων συγκυριών και μη μπορώντας να δεχτούμε πως η ύπαρξη μας είναι ατελέσφορη δίνουμε κάποιο σκοπό στη ζωή μας πλάθοντας διάφορα "παραμυθάκια". Ίσως το σκοπό και την αιτία ύπαρξης να την δίνουμε εμείς στη ζωή μας, ωστόσο χωρίς την ευρύτερη έννοια του υπερβατικού, αυτός ο σκοπός μένει εγκλωβισμένος στα όρια του υπαρκτού κόσμου. Προφανώς, η πλειοψηφία των ανθρώπων χρειάζεται το "κάτι παραπάνω" για να στηριχτεί. Είναι μια ανάγκη καλά ριζωμένη στο μυαλό μας από τις απαρχές του ανθρώπου. Γιατί δε μπορούμε να δεχτούμε πως απλά υπάρχουμε; Πως δεν υφίσταται κάτι παραπάνω, απλά ζούμε και μετά έρχεται το τίποτα. Αλλά εδώ δεν μπορούμε να αντιληφθούμε καλά καλά την έννοια του τίποτα.

Ο Καζαντζάκης είπε (από την Ασκητική) : "Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι΄ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:
α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία·
β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει· σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές· μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει· φυτά, ζώα, ανθρώπους· στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ΄ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές· και με τ΄ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.".

Τι είναι η ζωή; Γιατί βρίσκομαι εδώ τώρα και ερωτώ τον εαυτό μου και όποιον μπει στον κόπο να διαβάσει τη δημοσίευση; Εν τέλει, γιατί είμαι τέτοιο ον που η σκέψη του, του επιτρέπει να δημιουργήσει τέτοια ερωτήματα χωρίς όμως να μπορεί να τα κατανοήσει σε βάθος και κατ' επέκταση να τα απαντήσει; Υπάρχει άραγε κάποιος λόγος για την ύπαρξή μου;

Κάθε στιγμή γεννιόμαστε και κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Η αντίφαση της ζωής και του θανάτου είναι παρούσα σε κάθε ζωντανό ον.

Τελικά, τι είναι αυτό που ονομάζουμε άνθρωπος; Τι είμαστε;